به خدا نينديشد ، توكلش بر ذات مقدس او باشد و دائماً حضور ذهنى داشته باشد كه در حال بازگشتن به اوست . قرآن از زبان شعيب پيغمبر نقل مىكند : إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَ ما تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ إِلَيْهِ أُنِيبُ « 1 » . هنگامى كه گروهى از مجاهدين اسلام نبردى را پشت سر گذاشته و به مدينه برمىگشتند ، رسول خدا به آنها فرمود : مَرْحَباً بِقَوْمٍ قَضَوُا الْجِهادَ الْاصْغَرَ وَ بَقِىَ عَلَيْهِمُ الْجِهادُ الْاكْبَرُ آفرين بر گروهى كه جهاد كوچكتر را انجام داده و جهاد بزرگترشان هنوز باقى است . گفتند : يا رَسولَ اللَّهِ ! وَ مَا الْجِهادُ الْاكْبَرُ ؟ جهاد بزرگتر چيست ؟ فرمود : جهاد با هواى نفس . پاك نگه داشتن انديشه و نيت در مراحل نفى و انكار كه همهء سرگرميها درگيرى با دشمن بيرونى است ، آسانتر است . همين كه نهضت به ثمر رسد و نوبت سازندگى و اثبات - كه ضمناً پاى تقسيم غنائم هم در ميان است - برسد ، حفظ اخلاص بسى مشكلتر است . قرآن كريم در سورهء مائده - كه آخرين سوره يا از آخرين سوره‌هاى قرآن است و بالاخره در دو سه ماه آخر عمر رسول اكرم نازل شده است و زمان ، زمانى است كه مشركين يكسره به زانو درآمده‌اند و خطرى از ناحيهء آنها اسلام را تهديد نمىكند و در همين وقت در غدير خم تكليف امامت روشن ، و امامت و خلافت على عليه السلام به امر خداوند اعلام مىشود - يك اعلام خطر از ناحيهء خدا به همهء مسلمانان مىنمايد و آن اينكه تاكنون از دشمن مىترسيديد كه ريشهء شما را بركنَد ، اكنون نگرانى از آن ناحيه منتفى است ، اكنون نگرانى از ناحيهء من است ، از اين پس از كافران و دشمنان خارجى نترسيد ، از من بترسيد كه در كمين شما هستم : الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ دِينِكُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْنِ « 2 » .

--> ( 1 ) . هود / 88 . ( 2 ) . مائده / 3 .